Stressreactie in de praktijk! Vluchten, vechten of bevriezen (& ontdooien).


Toen ik vanmiddag in bad zat, om de spieren in mijn rug te ontspannen, realiseerde ik me dat ik wel een heel mooi praktijkvoorbeeld had mee gemaakt van de bekende stressreacties en ik voelde dat ik daarover iets op papier wilde zetten.


Vandaag ben ik, voor het eerst na bijna 3 weken, weer op mijn paard gestapt en moest ik eerst ‘ontdooien’ voordat ik weer ontspannen kon genieten.


Voordat het ongeluk gebeurde was ik nietsvermoedend, heerlijk ontspannen aan het rijden op mijn paard. We waren net begonnen aan de training nadat we eerst lekker los hadden gewerkt. Tot op dit moment weet ik nog precies wat er gebeurd is. Daarna weet ik niets meer, totdat ik weer bij bewustzijn kwam, op de bodem van de rijbaan.

Het allereerste wat ik dacht toen ik weer kon denken was dat ik in het zwembad was. Ik zag de golven van het golfslagbad om me heen. Het volgende moment keek ik om me heen, ik begreep dat ik niet in het zwembad was maar in de rijbaan. Wat vond ik het vreemd dat er al behoorlijk veel mensen om me heen stonden en er ook mensen, naast hun paard, aan de hand aan het stappen waren. Dit was raar… Wat was er gebeurd?


Het was op een zaterdag, de wind waaide behoorlijk en er stonden een aantal paarden de weide, direct achter de rijbaan. 2 paarden hadden bij het binnenhalen de kans gezien om te ontsnappen en zijn op hol geslagen en in volle galop langs de rijbaan gerend waar ik op dat moment reed.

Paarden zijn vluchtdieren en zullen bij gevaar op de vlucht slaan. Zo ook mijn paard, zij heeft waarschijnlijk gevoeld dat er paniek was en is ook op de vlucht geslagen. De eerste bocht, in razend tempo, van 180 graden kon ik nog uitzitten en heb ik ook nog in alle rust geprobeerd, mijn paard tot kalmte te manen. Dat dit niet gelukt is bleek wel uit mijn lancering 😊


Ik ben op mijn schouder gevallen, die uit de kom is geschoten, maar ook behoorlijk hard op mijn hoofd en rug.

Op mijn buik in het zand, bleef ik doodstil liggen. Buiten bewustzijn.


Toen ik mijn ogen open deed dacht ik dat het allemaal wel meeviel. Ik wilde eigenlijk gelijk weer opstappen. Geen idee van de ernst van de situatie. Mensen rondom mij wilden voor de zekerheid advies inwinnen bij de huisartsenpost omdat ik toch enige tijd buiten westen was geweest. Op dat moment vond ik dat onzin maar niets bleek minder waar. Binnen een kwartier stond de ambulance voor en moest ik toch echt mee naar het ziekenhuis voor een MRI. Hier bleek dat ik veel geluk gehad heb en geen schade had opgelopen aan mijn ruggenwervel (die overigens nog steeds belabberd aanvoelt) en geen inwendige schade had. Mijn hoofd had wel een behoorlijke dreun gehad en ik kan me nog steeds niks herinneren. Dat zal wel blijven.


Wat voelde dat vreemd. Mijn hoofd was gekneusd maar ook had ik moeite met praten en kwam ik lastig uit mijn woorden. Ook had ik woordvindingsproblemen. Het was net alsof er een enorme berg watten, had plaatsgenomen in mijn hersenpan. Herinneren kon ik me niks..


Paarden zijn vluchtdieren. In geval van paniek zullen ze meestal gelijk vluchten, hoewel bevriezen ook voorkomt. De primaire reactie van mijn paard was in ieder geval; vluchten.


De meeste mensen reageren in stresssituaties anders dan in een ontspannen situatie. Juist daarom zie bij drijfverentesten, zoals de DISC, ook altijd grafieken van de primaire reacties in zowel de ontspannen als de gespannen toestand.

Zo’n drijfveren test heb ik een halfjaar geleden ook gedaan en toen bleek dat ik in een stressvolle situatie, vrijwel hetzelfde reageer als in een ontspannen situatie. Wat ook bleek uit mijn reactie naar het, voordat het ongeluk plaats vond.

Wat er paard wel gebeurd is, dat doordat ik me niets meer kan herinneren, en ik ook niet weet wat er fout is gegaan en wat ik in het vervolg beter kan doen, ben ik als het ware gaan bevriezen. De val heeft een diepe interne indruk gemaakt en die heeft ervoor gezorgd dan mijn hoofd als het ware op slot is gegaan.



Vanmiddag had ik een dubbel gevoel. Enerzijds had ik enorm veel zin in om weer op te stappen. Mijn buikgevoel zei dat het oké was. Mijn hoofd stribbelde tegen en riep om veiligheid. Om hulp vragen is altijd een ‘dingetje’ geweest want ik kan het zelf wel… dacht ik. Deze keer deed ik het anders. Mijn instructrice wilde mij met alle liefde bijstaan en gaf me het vertrouwen. Na een aantal minuten weer op de rug te zitten, begon mijn lijf langzaam aan te ontdooien. Hoe meer mijn lijf ging ontspannen, hoe meer ik weer kon genieten.


We zijn er nog niet helemaal maar het ging zo fijn… Helemaal blij! Dankjewel Suzanne voor de begeleiding!





72 weergaven0 opmerkingen