Genot of pijn? Lijdensdruk en lef!


Vanochtend las ik in de Trouw een artikel van Esther van Fenema over ‘systemen met ernstige rafelrandjes’. Daarbij noemt ze zorg-onderwijs-energie en voeding.


Zij bespreekt o.a. het systeem van de Europese commissie waarin bestuurd wordt volgens het principe: “We besluiten iets, laten dat even rusten en kijken wat er gebeurt. Als niemand dan herrie maakt en er geen opstand uitbreekt, omdat de meeste mensen sowieso niet begrijpen wat er besloten is, dan gaan we weer verder, stap voor stap, tot er geen weg meer terug is.”

Zo is het ons eigen werk-leven ook. Esther schrijft dat wij als mens, liever lui zijn dan de strijd aan gaan. Ze noemt hierbij het voorbeeld van een leidinggevende die zijn medewerker aanspoort om een bijvoorbeeld een kwaliteitslijstje in te vullen en daarbij tegen de medewerker zegt; “Ik weet dat het onzin is maar ja, het moet, anders krijgen we volgend jaar geen budget.”


Voor we het weten doen we allerlei dingen omdat het nu eenmaal moet en het makkelijker is om het gewoon te doen, dan er tegenin te gaan. We vullen onze dagen met het afvinken van lijstjes en komen steeds minder toe aan de dingen waar we ooit voor gekozen hadden met onze passie en bevlogenheid.


Ondanks dat we weten dat we meer plezier hebben, veel productiever zijn als we doen waar we volledig achterstaan, doen we toch dingen omdat iemand anders zegt dat het moet, terwijl we het nut ervan niet begrijpen.

De bevlogenheid vermindert en we halen steeds minder energie uit hetgeen waarmee we bezig zijn. We weten dat we fout bezig zijn. Toch duurt het lang voordat wij tot actie overgaan. We laten het vaak zover komen dat het spreekwoordelijke waakvlammetje bijna dooft. Hoe komt dat toch?


Verandering is noodzakelijk maar,….

Menselijk gedrag heeft twee primaire drijfveren; het streven naar genot en het uitsluiten en vermijden van pijn.


De mens vindt het lastig om te veranderen. Als we doen wat we altijd deden, krijgen wat we altijd kregen. Als we gaan veranderen, weten niet wat de toekomst ons zal brengen. Zal het pijn doen of genot brengen? Meestal kiezen we voor hetgeen we al kennen. We houden ons vast aan de herinneringen van de tijd dat het wel goed ging en fijn voelde. We hopen dat het vanzelf beter wordt als we maar volhouden.


Alleen wanneer er lijdensdruk te groot wordt en er voldoende lef aanwezig is, maken we de keuze om te veranderen.

Voor verandering moeten we intrinsiek gemotiveerd zijn; weten wat we kunnen en willen, bereid zijn ons daarvoor volledig in te zetten.

Geniet jij genoeg of ervaar jij een te grote lijdensdruk? Wil jij ook veranderen? Ben jij voldoende gemotiveerd? Wil je sparren? Laat het me weten!


13 weergaven0 opmerkingen