En toen knapte er iets……


Ik weet het nog goed. Het was op een vrijdagmiddag dat ‘het elastiekje’ knapte.

Die middag zou ik samen met mijn partner een weekendje weg, om even bij te tanken van alle hectiek. Een keer weer echte aandacht voor elkaar te hebben.

Op de heenreis zou ik nog deelnemen aan een online vergadering via mijn telefoon.

Het was de zoveelste keer dat ik op mijn vrije dag, voor mijn werk aan de gang was. Helaas kon het ook deze keer echt niet anders want het was niet gelukt om orthopedagoog, specialist, leerkracht en ouders op een andere tijd bij elkaar te krijgen. Uitgesteld worden kon het ook niet want dat zou de leerling, waarover het ging, alleen nog maar meer beschadigen.

Ruim op tijd zorg ik die middag dat ik ingelogd ben voor de vergadering, mijn duo-collega was al online. We kletsen even bij over de afgelopen dagen. Opeens vraagt ze; ‘Zeg, heb jij eigenlijk je mail al gelezen?’, waarop ik ontkennend antwoord. Ik was namelijk die dag vrij . Ze zegt; ‘Ik zou het toch maar even doen want er zit een hele nare mail in van een ouder.’

Kort daarop start de vergadering, alle mensen zijn aanwezig. De online vergadering verloopt verder prima. De specialisten hebben verteld hoe we voorwaarts kunnen, de leerling kan weer verder. De ouders zijn tevreden en wij ook. We ronden af en wensen elkaar een fijn weekend. Eindelijk!

Niet wetende wat er een paar minuten later zou gebeuren. Plichtsgetrouw check ik toch nog even mijn mail voordat ik echt kan gaan genieten van ons weekendje weg.

En toen gebeurde het; ‘Het elastiek in mij, knapte!, ik kon niet meer.’

‘Ik krijg een hartverzakking, paniek slaat me om de oren, ik weet niet meer wat ik moet doen!’

Ik lees de mail van die ouder nog een keer, nog een keer en nog een keer. De ouder had een klacht over een voorval in de klas van een paar dagen terug.

De druppel die mijn emmer deed overlopen?

De email van deze ouder was voor mij op dat moment de druppel die mijn emmer deed overlopen.


‘In de mail kwam de ouder op hoge poten verhaal halen. In niet mis verstane woorden wist ze me te vertellen waar het fout was gegaan, hoe ik had moeten handelen en dat ze niet van plan was om na haar inzet, en goede resultaten tijdens de coronatijd met thuisonderwijs, haar zoon te laten afglijden. Hij deed het volgens haar zo uitstekend thuis en was enorm gegroeid. Op school leerde hij volgens haar de verkeerde dingen, op de verkeerde manier en kreeg hij niet de juiste aandacht. Ook vertelde ze nog dat er die week, bij de duo-leerkracht meer voorgevallen was in de klas en dat ze haar zoon van school dreigde te halen.’

Natuurlijk is het prima dat ouders opstaan voor hun kinderen. Dat is naar mijn mening niks meer dan normaal maar dit was wel heel erg kort door de bocht. Je mening en oordeel geven over iets waar je niet bij bent geweest en geen kennis van hebt, vind ik niet kunnen. Het advies in de mail was helemaal tenenkrommend. Een typisch gevalletje van ‘de beste stuurlui staan aan wal.

Omdat me al langere tijd voor 300% gegeven had, was mijn batterij volkomen leeg en kreeg deze mail, ongewild, toegang tot mijn perfectionistische brein, zonder dat ik me er tegen kon verzetten.

Hij kwam keihard binnen. Ik voelde me naar. Heb m’n hoofd gebroken over de vraag of ik schuldig was en waaraan dan. Voor mijn gevoel had ik me die dag en alle dagen daarvoor, optimaal ingezet om iedere leerling een zinvolle en leuke onderwijstijd te bezorgen. En ja, in een klas van 30 leerlingen gebeurt iedere dag wel iets.


Wat er aan vooraf ging.

Na de februarivakantie ging Nederland in de 1é lockdown. Dat was voor de kinderen, ouder en leerkrachten enorm wennen. In allerijl moest er gezorgd worden dat er lespakketten kwamen. Die moesten verzameld en uitgereikt worden. Er moest gezorgd worden dat alle leerlingen een device hadden waarop ze de lessen online konden volgen. Uitgeverijen werkten goed mee en zetten de meeste methodes online. Voor ouders en leerlingen was het vaak nog ingewikkeld om op de juiste manier en op de juiste tijd in te loggen op de online les.


Mijn duo-collega viel uit. Dat betekende dat ik in plaats van 3 dagen in de week, 5 dagen in de week de klas moest draaien. Naast mijn groepsverantwoordelijkheid, was ik ook verantwoordelijk voor de leerlingenzorg, coaching en de plusklas.

’s Middags waren de gesprekken met specialisten en externe organisaties en ouders gepland. Ook werd er regelmatig overleg gepleegd met collega’s omdat de school toch door moest gaan ondanks deze andere, ingewikkelde situatie.

Ondertussen moest er ook nog wél of geen schoolkamp geregeld worden. Alles op poten gezet, kon het niet doorgaan.

Weer van nul af aan beginnen aan een haalbaar alternatief. Overleg met ouders, verwijzingen naar het VO, overleg met VO enz. enz. Tijd tekort!


Perfectionistisch als ik ben, wilde ik dat alles goed op poten stond. Ik bleef me goed voorbereiden. Omdat ik daar overdag geen tijd voor had, wegens klasse-verantwoordelijkheid, deed ik deze voorbereiding in de avonden en in de weekenden.


Het jaar daarop had ik minder lesgevende taken en dus meer tijd, zo was de gedachte. De leerlingen kwamen weer naar school. We moesten allemaal weer wennen. De situatie leek zich te stabiliseren.


Totdat er een 2e lockdown aan kwam en de meeste leerlingen weer thuis kwamen te zitten. Voor de groep kwetsbare leerlingen moest op school noodopvang geregeld worden. Deze groep moest ook les krijgen op school. Omdat ik minder lesgevende taken had, kreeg ik deze taak, samen met de gymleerkracht, erbij. De andere taken die ik had, gingen onverminderd voort.

Je raad het al; ‘ In plaats van 3 dagen was ik wederom nagenoeg 5 dagen in de weer.’


Achteraf kijk je een koe in de kont.

Ik was aan het werk, in reserve tijd. Dat wist ik maar ik was niet in staat het tij te keren. Ik ging maar door en door. Totdat het betreffende mailtje kwam, toen knapte er iets… Toen kon ik niet verder.


Mijn hoofd liet het afweten. Ik voelde me net als een marsmannetje, in een groot wit ruimtepak. Ik hoorde alles, zag alles maar ik kon er niet meer bij. Ik was verloren. Ik wist het niet meer. Schoorvoetend de huisarts gebeld en een afspraak gemaakt. De huisarts was onverbiddelijk in haar oordeel; ‘Je belt vandaag nog op en meldt je ziek!’ Dit wilde ik niet, want er was nog zoveel te doen en de leerlingen moesten toch ook opgevangen worden….


Ziek was ik. Dat had ik te accepteren. Een andere oplossing was er niet. De huisarts vertelde dat ik jaren lang meer had gedaan dan dat waar ik verantwoordelijk voor was. Dat ik veel eerder had mogen aangeven dat ‘ik’ dit niet ging oplossen. Veel te lang had ik mijn grenzen opgerekt.

Ze vertelde dat het net als een elastiekje is. Deze kun je heel vaak en ver oprekken. Op den duur zie je dat het elastiekje niet meer zover terugkomt als het ooit was. Het rekt op.

Wanneer je een elastiekje, vaak en ver oprekt, komt er een moment dat hij knapt. Dat is wat er gebeurd is.


Ik kreeg een coach aangewezen waar ik een afspraak mee kon maken. Zij vroeg mij waar ik blij van werd. Wat ik wilde.

Ik antwoorde met wat ik allemaal moest.


Zij heeft mij de belangrijke les geleerd dat ik van ‘moeten’ naar ‘mogen’ moet 😊.


Dat ontspanning en leuke dingen doen, enorm belangrijk is om het ‘elastiekje’ soepel te houden. Zij hield mij die spiegel voor. Ik had in mijn eentje nooit willen zien, wat ik nu wel heb gezien. Mijn gedrevenheid om altijd maar alles te willen oplossen, ging ten koste van mijzelf.

Je kunt geen andere mensen helpen, als je niet goed voor jezelf zorgt. Net als in het vliegtuig, heb je in geval van nood, eerst jezelf zuurstof toe te dienen, alvorens je je ontfermt over je kind. Zo tegen natuurlijk maar o, zo waar.


En nu?

Luisteren naar mezelf, ten koste van een ander vind ik nog steeds erg lastig, en dat mag want ik ben ik.

Maar,……..

Ik weet veel beter wat ik wil en waar ik energie van krijg. Ik neem de tijd voor ontspanning en durf keuzes te maken. Ik spreek uit wat voor mij helpend is en sta stil bij de mooie momenten in het leven.


Op dit moment coach ik met veel enthousiasme, naar tevredenheid, een aantal professionals uit het onderwijs, die #vastlopen op het snijvlak tussen werk en privé.

Omdat ik het heerlijk vind om samen te werken en samen sterker te worden, werk ik daarnaast ook projectmatig in en met teams.


Weten wat ik wil en waar ik blij van word, is fantastisch!


Wil jij ook ‘spiegelen of sparren? Stuur een PM voor een online of fysieke koffie afspraak.





45 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven